LAVA, WIJN EN TAPAS - Wandelen aan de kant waar de zon schijnt
Door pijnboombossen brengt de bus ons naar het startpunt van deze toer boven het door de zon verwende Aridanedal. Voor ons breidt zich een onwerkelijk landschap uit, dat doet denken aan een skigebied - alleen in plaats van sneeuw zijn de hellingen bedekt met zwart-bruine fijne lavakiezeltjes. We “lopen” een stuk van deze lavahelling naar beneden. Jonge groen-gele pijnbomen groeien uit de zwarte bodem, alsof ze er hier en daar ingestoken zijn. Rechts van ons zien we de grillige kraterrand van de Caldera oprijzen. Na wilde vijgen- en kastanjebomen, komen we door een lichtdoorlatend pijnbomenbos. Plotseling wordt onze weg verspert door een brede, gestolde lavastroom. Het is een uitloper van de vulkaanuitbraak van San Juan. Heden ten dage is nog altijd duidelijk de loop van het magma te herkennen. Devlechtachtige in elkaar gedraaide lavabanden zien eruit alsof zij pas gister in de stroom zijn verstart. Deze lavastroom heeft in 1949 grote delen van Las Manchas en San Nicolas onder zich begraven. Snel daarna kunnen met eigen ogen zien, hoe snel het eens zo vruchtbare land zich inmiddels weer heet hersteld: voor ons breiden zich namelijk de wijnvelden van Las Manchas met hun jonge ranken uit. Vulkanische bodem houdt bijzonder lang de warmte vast, wat de eilandwijn een krachtige smaak geeft. We kunnen ons daar na onze wandeling van overtuigen door bij het nuttigen van de typische tapas de inheemse wijn te proberen.

ca. 4 h (incl. stops) 9 km + 50 m / - 650 m

NAAR HET DAK VAN HET EILAND - Spectaculaire wandeling langs de kraterrand
Tijdens de bochtenrijke weg omhoog naar Roque de Los Muchachos, op een hoogte van 2.426 meter, komen we door alle vegetatiezones van het eiland. Zelfs wanneer de passaatwolken zich boven Santa Cruz samenpakken, heeft men hogerop goede hoop op de zon. Op z’n laatst zal de nevel oplossen op de grens van het pijnbomenbos. Ons doel ligt boven de boomgrens en boven de wolkengrens. Ver verwijderd van de bewoonde wereld en dicht aan het firmament, passeren we de grootste sterrenwacht van het noordelijk halfrond. De glanzende koepels, spiegels en telescopen zien er onwerkelijk uit aan de randen van dit landschap. Vele Europese landen hebben zich verenigt, om vanaf deze afgelezen plaats de bewegingen van de hemellichamen te observeren. De roodbruine rotsformatie van Roque de Los Muchachos - de hoogste top van La Palma - prijkt op de rand van de Caldera de Taburiente, een van de grootste erosiekraters van de wereld. Langs deze bergkam verloopt onze wandeling. Bij een adembenemende blik in deze reuzenkrater, kunnen we op bijna 2000 meter diepte de bedding van de rivier Taburiente zien. Vanaf deze hoogte krijgen we een duidelijk beeld van de ontstaanstheorie van La Palma. Waar zich heden ten dage de ketel van de Caldera bevindt, verhief zich ong. 1 miljoen jaar geleden een 3.500 meter hoge berg. Het panorama biedt een blik over de groene heuvels, kloven en enkele boerengehuchten. Ons pad werd vroeger gebruikt om vanuit het noorden de hoofdstad te bereiken. Op een bepaalde plek herinnert een kruis aan een Palmero, die daar in de vorige eeuw door sneeuwval overvallen werd en bevroor. Aan de andere zijde wordt de ketel door de Pico Bejenado afgesloten. Daarachter bevindt zich de Cumbre Vieja, die zich met zijn vele vulkaankegels tot aan het zuiden van het eiland uitstrekt. In de verte de buureilanden El Hierro, La Gomera en Tenerife, waarvan meestal alleen de top van de Pico de Teide zichtbaar is. Deze indrukwekkende rondwandeling eindigt na 3,5 uur bij Pico de la Cruz.

ca. 3,5 h (incl. stops) 6 km + 150 m / - 300 m

HET SPROOKJESBOS - Laurierbos en diepe kloven
a: Deze wandeling leidt ons door een betoverend en beneveld bos, die tot het biosfeer-reservaat van Los Tilos behoort. Cubo de La Galga bevindt zich in een van de regenachtigste gebieden van het eiland en biedt een uiterst weelderige en oerwoudachtige vegetatie. We duiken op zo’n 550 meter hoogte onder in het dichte bladerdek van deze laurierjungle. Deze uit het tertiair stammende oervegetatie vindt zijn oorsprong in het middellandse zee gebied, maar is daar al sinds de ijstijd uitgestorven. Langs een door klimop en liaanachtige rankengewassen bedekte rotswand kronkelt zich het pad. Absolute stilte, alleen zo af en toe is het koeren van een laurierduif te horen. Slechts zelden gunnen de bomen ons blikken in deze altijd groene kloof. Het groene dak opent zich pas weer, wanneer we de bredere bosweg bereiken, die ons naar het uitzichtpunt Somada Alta brengt. Bij helder weer ligt hier het volledige noordoosten aan onze voeten. Vanaf de vuurtoren van Barlovento tot aan de Barranco Nogales. Direct voor ons het kleine dorpje van San Bartolo, het doel van onze eerste etappe. Vanaf dit moment verandert de plantenwereld naarmate we afdalen. Perzik- en amandelbomen lossen hier boomheide en gagelstruiken af. De tuinen van de Palmeros geven ons een indruk van de lokale landbouw: aardappelen, maïs, artisjokken, paprika en ook protea’s, een Afrikaanse bloem die wordt gecultiveerd en voor het grootste deel naar Nederland wordt geëxporteerd.

a+b: In het plaatsje San Bartolo begint het tweede deel van deze zeer afwisselende wandeling:
Op onze weg richting de kust beleven we de succulente vegetatiezone. Door een adembenemende mooie kloof komen we bijna tot aan de zee. Na een moeizaam gedeelte te zijn gestegen passeren we bananenplantages en wijnvelden en sluiten wij boven een van de meest fascinerende stranden van het eiland, Playa Nogales, onze wandeldag af.

Alleen a: ca. 4 h (incl. stops) 7 km + 350 m / - 550 m
a+b: ca. 6 h (incl. stops) 11 km + 450 m / - 950 m 

NAAR DE VISSERSKUST - Naar de bocht van de martelaar
Door verwilderde landbouwterrassen met amandelbomen, vijgencactussen, mispelbomen en wijnvelden gaat het via een steil aangelegd koningspad in dit bergachtige noordwesten omhoog. Vroeger voorzagen deze planten de bewoners van hun eerste levensbehoeften, maar ook nu nog spelen zij een rol in de landbouw van deze regio. Gedurende deze wandeling doorkruizen we verschillende mini klimaatzones, met een rijke en afwisselende vegetatie. In de hoger gelegen gebieden hebben de wilde bloemen de overhand, waar zijn de talrijke, liefdevol gerestaureerde, casitas omzomen. Het landschap wordt al snel door kloven en bizarre rotsformaties gekenmerkt. Vanaf het prachtige vergezicht Torre del Time (1.160 m) aan de Caldera rand, wordt ons een blik gewaar over het gehele zuidwesten van het eiland en natuurlijk de Atlantische oceaan. Hoe verder we afdalen, des te vaker krijgen we de bananen en avocadoplantages in beeld. Dit zijn momenteel de belangrijkste landbouwproducten van het eiland. Er worden echter ook proeven gedaan met nieuwe teeltproducten, zoals b.v. de verbouw van de Afrikaanse sierbloem Protea. Kort na het uitzichtpunt “Mirador del Time” - bekend vanwege zijn fantastische blik over het volledige Aridanedal - gaat de rotswand steil naar beneden. Hier op dit punt direct aan de kust staan kolossale villa’s met weelderige tuinen en uitgestrekte plantsoenen, die onze aandacht trekken. De oude transportweg, een koningspad, welke momenteel bij gelegenheid wordt benut om de halsbrekende sprong “Salto de Pastor” te maken door de herders met hun houten lansen, voert ons in talrijke serpentine bochten naar beneden naar de haven van Tazacorte. Puerto de Tazacorte is het dorpje met de meeste zonne-uren van Europa! Na de inspannende afdaling verfrist het nemen van een bad in de oceaan. Wie zin heeft, komt op adem op een van de kleine terrasjes aan de boulevard.

ca. 4 h (incl. stops) 8 km + 200 m / - 650 m

HET ONBEKENDE NOORDEN - Wilde barrancos het oorspronkelijke noorden
Stil en afgelegen presenteert het ruige noorden zich. Een landschap waar licht- en nevel elkaar afwisselen,onderbroken door bizarre barrancos en ruwe bergruggen, die aan maar weinig nederzettingen een plaats biedt. Hier wordt de natuur teruggebracht tot de basis en onderworpen aan de wetten van weer en wind. Over slingerpaden gaan wij de Barranco Magdelena naar beneden, waarbij we voorbij komen aan waterbronnen en dicht kreupelhout, naar een oude wasplaats die vroeger de boerinnen rond het dorp Don Pedro als trefpunt en werkplek diende. Terwijl de was droogde, verdreven de vrouwen de tijd met borduren, geitenvoer verzamelen en het maken van een praatje. Terwijl de hoogte afneemt, komen er steeds meer open plekken die ons een weidse blik gunnen op de steile kusten. De vegetatie wordt kleurrijker: blauw- en witbloeiend slangekruid, gele huislook en rode maanzuring. Langs dadelpalmen, drakebomen en stekelige OPUNTIEN bereiken we boven op een hoge bergrughet uitzichtpunt van Don Pedro. In de verte zien we ons doel, het dorp El Tablado. Maar voorons doemt eerst nog de geweldige Barranco Fajundo op. Aan de tegenover gelegen steile wand, tekent zich het verloop van het pad af, welke zich zigzaggend 300 m naar boven slingert. Voor de inheemsen was deze “camino real” vroeger de enige verbindingsweg tussen de kustdorpjes. Moeizaam was het vervoer van granen en aardappelen. Onze weg naar de bodem van de kloof brengt ons bijna tot op zeeniveau , hier steken we de bedding over, waar alleen in dewinter, na zeer sterke regenval het water zich een weg naar de zee zoekt.Een beetje conditie heeft men wel nodig voor de voor ons liggende beklimming. Maar het is de moeite waard. Met El Tablado bereiken we misschien wel het mooist gelegen dorp van het eiland. De idyllische afzondering heeft wel zijn prijs, de jonge mensen trekken weg en achter blijven de weinige oude Palmeros, zoals b.v. de beide doñas, die verheugd met versgeperste sinasappelsap op de dorstige wandelaars wachten, omdat het wat afwisseling brengt in het stille dorpsleven.

ca. 5 h (incl. stops) 12 km + 350 m / - 900 m

CALDERA DE TABURIENTE: Natuurbeleving in het Nationaal Park: de wandelklassieker
Een dag vol natuurattracties wacht ons tijdens deze wandeling in het Nationaal Park van La Palma, de Caldera de Taburiente. We dalen af in deze diepe reuzenkrater met zijn eenmalige flora, zijn ondergrondse bronnen, watervallen en zijn historische plaatsen. Het rijden met de vierwiel aangedreven bus naar Los Brecitos, het uitgangspunt voor deze wandeling, is al een avontuur op zich. De eerste twee uur lopen we over een tapijt van pijnboomnaalden door een aangenaam schaduwrijk bos. Bij het uitzichtpunt van Lomo de Tagasaste hebben we voor de eerste maal een goede blik in de enorme ketel. Hoewel in privé-bezit, valt vrijwel het gehele gebied van de Caldera, vanaf 1954 onder Natuurbescherming, zijnde een van de eerste Nationale parken van heel Spanje. Tegen de middag bereiken we de Playa de Taburiente, de enige het gehele jaar door water voerende rivier van de Canarische archipel. Bijzonder mooi is het iets verder stroomafwaarts, waar men in uitgeslepen basaltbekkens de warm gelopen voeten te koelen. Een romantische idylle in dit door diepe kloven doortrokken rotslandschap. Zelfs wonderschone bergweiden zijn hier te vinden. In de daarop volgende afdaling, valt steeds weer Roque Idafe op, aan wiens voet de oerinwoners, de Guanchen, hun goden offers brachten. Er is geen zuchtje wind. Het hars van de Canarische pijnboom verspreidt zijn lucht in de middaghitte. Bij de bodem van de kloof stoten we op een bedding, hier volgen we de stroom tot dat de waterloop zich bij de Taburiente voegt. Deze plek heet om voor de hand liggende redenen “Dos Aguas” (twee wateren). Hier hebben we de “Barranco de Las Angustias”bereikt. De naam herinnert aan de laatste slag tussen de Guanchen en de Spaanse veroveraars: de kloof van de doodsangsten. Angsten behoeven we niet uit te staan, wel hebben we enige handigheidnodig, wanneer we met een wandelstok meerdere malen over de stenen in de rivierbedding balanceren. Door de erosie heeft het water hier indrukwekkende basaltformaties blootgelegd. Kussenlava in verschillende scharkeringen, die miljoenen jaren geleden uit het binnenste van de aarde omhoog zijn gedrukt. Daar, waar de laatste druppels in de bodem verdwijnen, besluiten we deze, indrukvolle wandeldag.

 ca. 6,5 h (incl. stops) 16 km + 100 m / - 850 m

DE VULKAANROUTE - Panoramawandeling over de vulkanische bergtoppen van het zuiden
De wandeling over de kam van de Cumbre Vieja behoort tot de spectaculairste natuur belevenissen op La Palma, terwijl het tegelijkertijd een sportieve uitdaging is. Tijdens onze wandeling door het bizarre lavalandschap, dat in de loop der tijd door ontelbare vulkanen gebouwd is, ligt het grootste gedeelte van het eiland aan onze voeten. We beginnen in het pijnbomenbos bij Refugio El Pilar, een rustieke rust- en grillplaats, die bij de Palmeros zeer in trek is wanneer zij er in weekend met de hele familie op uit trekken. Vanaf hier laten we de beschaving voor enkele uren achter ons. Na een langdurige beklimming in de schaduw die het bos ons biedt, hebben we boven de boomgrens een vrije blik naar alle kanten: het panorama reikt van Santa Cruz via Teneriffe en La Gomera tot Puerto Naos, de gehele Aridane vallei en verder tot de Calderarand en de Cumbre Nueva, waar zich het fascinerende natuur schouwspel van de wolkenwaterval afspeelt. Voor ons strekt zich het kale vulkaanlandschap van de Cumbre Vieja (oude bergkam) uit. Een niet erg toepasselijke naam, omdat het qua ontstaansgeschiedenis het jongste deel van het eiland is, waar nog altijd actief vulkanisme heerst. Het is het resultaat van een eindeloze serie vulkaanuitbarstingen die zich al vele duizenden jaren voortzet. Dit proces is nog geenszins voorbij. De lavastroom van de uitbraak van de San Juan vulkaan in 1949 is duidelijk te volgen tot aan de kust bij Puerto Naos. Het hoogste punt van deze wandeling wordt gevormd door de vulkaan Deseada II (1932 m). Het kleurenpalet varieert van zwart en bruin via geel en rood tot lila en paars. De silhouette van de vulkaankegels her en der in het landschap vormen een bijzonder kontrast. Na de wondermooie vulkaan Martin, met een fantastisch uitzicht op de zuidpunt en op de zoutmijnen, begint een onstuimige afdaling door een diep veld van lava-as. Door een lichtdoorlatend pijnbomenbos en langs wijnvelden bereiken we, vele indrukken rijker, na 19 km en 6 uur wandelen het wijnbouwplaatsje Los Canarios.